Brzi su za pripremu, jednostavni, pristupačni i gotovo uvijek istog ukusa, bez obzira na proizvođača.
Riblji štapići su jedan od onih proizvoda koje gotovo svi poznajemo još od djetinjstva.
Brzi su za pripremu, jednostavni, pristupačni i gotovo uvijek istog ukusa, bez obzira na proizvođača.
Upravo zbog te prividne bliskosti, rijetko se pitamo šta se u njima zapravo nalazi, od čega su napravljeni i kakvu ribu, u suštini, jedemo.
Riba u obliku “mase”, a ne fileta
Suprotno onome što sugerišu oblik i ambalaža, većina ribljih štapića ne proizvodi se od cijelog ribljeg fileta, već od takozvane riblje mase. Riječ je o usitnjenoj ribi koja se melje, miješa i oblikuje u prepoznatljive pravougaonike, nakon čega se panira i zamrzava.
Takva masa, zavisno od proizvođača i cjenovnog ranga, može sadržavati i vodu, skrob, biljna ulja, stabilizatore, te različite začine. Upravo ti dodaci omogućavaju ujednačen izgled, ukus i teksturu proizvoda, ali istovremeno smanjuju stvarni udio ribljeg mesa u gotovom proizvodu.
Koja se riba najčešće krije ispod panade?
Riba koja dominira u proizvodnji ribljih štapića je aljaski polak (Alaska pollock), dok se rjeđe koriste oslić ili bakalar. Razlog za ovakav izbor je jednostavan: riječ je o ribama neutralnog ukusa, relativno niske cijene i lakoj industrijskoj obradi.
Aljaski polak je bijela morska riba koja se u ogromnim količinama lovi u sjevernom Pacifiku i izuzetno je zastupljena u industrijskoj preradi hrane. Iako sama po sebi nije nekvalitetna, u ribljim štapićima rijetko dolazi u svom “prirodnom” obliku, već kao dio prerađene smjese obogaćene aditivima, prenosi Dnevno.hr.
